هنر و ادبیات

هنر و ادبیات

سلام
قدمتون به روی چشم ^_^
این وب متعلق به شماست.
کپی از مطالب و تصاویر هم آزاده
ممنون از بازنشرتون :)

بایگانی

بخشی از روند بزرگ شدن این است که یاد بگیریم

و مطمئن شویم که دریافت ما از واقعیت صرفاَ مبتنی

بر ذهنیات خودمان نباشد

"دیوید لوبتان"

۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۷ شهریور ۰۰ ، ۱۶:۵۰
فرزان

نازم آن آموزگاری را که در یک نصف روز

دانش آموزان عالم را همه دانا کند

ابتدا قانون آزادی نویسد بر زمین

بعد از آن با خون هفتاد و دو تن امضا کند

فرا رسیدن ماه محرم را تسلیت عرض می کنم

۳ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۲۰ مرداد ۰۰ ، ۰۰:۲۴
فرزان

۶ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۴ تیر ۰۰ ، ۱۳:۱۶
فرزان

و من گریخته ام؛

و در پی من صیادها؛

و فرا رویم دام ها؛

یا ضامن آهو؛

من یقین دارم دستان تو تنها سهم آهو نیست ...

 

۹ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۳۱ خرداد ۰۰ ، ۲۲:۴۵
فرزان

سنگین ترین باری که با خود حمل می کنیم

افکار ذهنمان است

۲ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۹ خرداد ۰۰ ، ۱۰:۵۸
فرزان

ملا نصرالدین (شخصیت داستانی و بذله گو) تنها مختص ایران یا مشرق زمین نیست؛ بلکه در هر فرهنگی با نامی خود را نشان می دهد. مثلا در ترکیه از او با نام "خوجا"، در کشورهای عربی "جحا"، در ایران "ملا"، در یونان "خجه" و در کشور آلمان نیز "تیل اویلن اشپیگل" یاد می کنند.

تیل اویلن اشپیگل قهرمان ملی و بذله گوی آلمان است. حکایات خنده دار وی در زبان و ادبیات آلمانی شوانک "Der Schwank" نامیده می شود که یک حکایت کوتاه، خنده دار و اغلب خشن است و به قصد تربیت ارائه می شود. کتاب اویلن اشپیگل اولین بار توسط هرمان بُته  نوشته و در سال 1511/12 میلادی منتشر شد. این کتاب حاوی 96 حکایت است.

حکایت شانزدهم

یک روز تیل به مردم گفت که فردا به بالای بلندترین ساختمان می رود و از بالکن آن پرواز می کند. روز موعود همه ی مردم شهر از پیر و جوان جلوی ساختمان جمع شدند تا ببینند که او چگونه پرواز می کند. تیل در بالکن ساختمان ظاهر شد و دستانش را طوری تکان داد که انگار آماده ی پرواز است. مردم با چشم و دهانی باز از تعجب او را نظاره می کردند و منتظر پروازش بودند و فکر می کردند که او واقعا می خواهد پرواز کند. در همین اثنا تیل یک مرتبه شروع به خندیدن و مسخره کردن مردم کرد و گفت: " فکر می کردم در این دنیا احمق تر و دیوانه تر از من یافت نمی شود؛ اما حالا می بینم که همه ی شما مردم شهر از من دیوانه ترید چون اگر همه ی شما به من می گفتید که قصد پرواز دارید من هرگز باور نمی کردم. ولی شما به حرف یک دیوانه اعتقاد دارید. من نه پرنده هستم نه بال و پری برای پرواز دارم پس چگونه می توانم پرواز کنم. این را گفت و از بالکن پایین آمد. مردم با خود گفتند: "اگر او براستی دیوانه هم باشد این جا حقیقت را گفته است".

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۰ خرداد ۰۰ ، ۰۱:۵۶
فرزان

گاهی میان مردم در ازدحام شهر

غیر از تو

هر چه هست

فراموش می کنم!

فریدون مشیری

۳ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۲۸ ارديبهشت ۰۰ ، ۱۶:۳۰
فرزان

رمضان رفت و دلم حس غریبی دارد

چند روزیست از این سفره نصیبی دارد

عید فطر آمد و صد شکر اجل مهلت داد

ثانیه ثانیه اش شور عجیبی دارد

عید سعید فطر بر شما دوستان مبارک

۷ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۲۳ ارديبهشت ۰۰ ، ۰۰:۱۶
فرزان

قایقت شکست؟

پارویت را آب برد؟

تورت پاره شد؟

صیدت دوباره به دریا برگشت؟
غمت نباشد چون خدا با ماست!
هیچ وقت نگو از ماست که برماست!
بگو خدا با ماست.

۲ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۳۰ فروردين ۰۰ ، ۱۴:۰۷
فرزان

هزار و یک اسم داری و من از آن همه اسم "لطیف" تو را دوست تر دارم که یاد ابر و ابریشم و عشق می افتم. خوب یادم هست از بهشت که آمدم، تنم از نور بود و پر و بالم از نسیم. بس که لطیف بودم، توی مشت دنیا جا نمی شدماما زمین تیره بود، کدر بود، سفت بود و سخت. دامنم به سختی اش گرفت و دستم به تیرگی اش آغشته شد. و من هر روز قطره قطره تیره تر شدم و ذره ذره سخت تر.

من سنگ شدم و سد و دیوار. دیگر نور از من نمی گذرد، دیگر آب از من عبور نمی کند، روح در من روان نیست و جان جریان ندارد.
حالا تنها یادگاری ام از بهشت و از لطافتش، چند قطره اشک است که گوشه ی دلم پنهانش کرده ام، گریه نمی کنم تا تمام نشود، می ترسم بعد از آن از چشم هایم سنگ ریزه ببارد.
یا لطیف! این رسم دنیاست که اشک، سنگ ریزه شود و روح، سنگ و صخره؟ این رسم دنیاست که شیشه ها بشکند و دل های نازک شرحه شرحه شود؟ 
وقتی تیره ایم، وقتی سراپا کدریم به چشم می آییم و دیده می شویم، اما لطافت هر چیز که از حد بگذرد، ناپدید می شود.
یا لطیف! کاشکی دوباره، تنها مشتی از لطافتت را به من می بخشیدی تا من می چکدیم و می وزیدم و ناپدید می شدم، مثل هوا که ناپدید است، مثل خودت که ناپیدایی ...

یا لطیف! مشتی، تنها مشتی از لطافتت را به من ببخش ...

 

"عرفان نظر آهاری"

از کتاب: در سینه ات نهنگی می تپد

۳ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۵ فروردين ۰۰ ، ۱۳:۲۸
فرزان

چه خوب است که انسان بعضی وقت ها به تماشای سحر برود تا با همه ی وجود، باور کند که آفتاب بی گمان خواهد آمد
 

                                                       "فلورانس اسکاول"                                                                    
 

۶ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۰۸ فروردين ۰۰ ، ۱۵:۱۰
فرزان

اسفند ته تغاری همه‌ی ماه‌هاست..
از زندگی سیر هم که باشی اسفند تو رو به تکاپو میندازه.
زندگی‌ات را نونوار می‌کنه..
حال و هوای دلت رو آب و جارو می‌کنه و برای شروع قصه‌ای نو، آماده‌ترت می‌کنه..

اسفند یک بهانه است
بهانه‌ای برایِ زندگی..
تولد همه‌ی‌ اسفند ماهی‌های عزیز

مخصوصا فاطمه گلی مهربونم مبارک

 

۴ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۰۲ اسفند ۹۹ ، ۱۵:۳۷
فرزان

روزی دروغ به حقیقت گفت: "میل داری به شنا برویم؟"

حقیقت ساده پذیرفت. لباس هایش را درآورد و به دریا رفت. اما دروغ لباس های او را پوشید و رفت. از آن روز دیگر حقیقت عریان و زشت است و دروغ ظاهری آراسته و زیبا دارد با لباس حقیقت...

۱۸ نظر موافقین ۸ مخالفین ۰ ۲۸ آبان ۹۹ ، ۰۱:۰۳
فرزان

دیوارهای دنیا بلند است، و من گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار، مثل بچه‌ی بازیگوشی که توپ کوچکش را از سر شیطنت به خانه‌ی همسایه می‌اندازد. به امید آن که شاید در آن خانه باز شود. گاهی دلم را پرت می کنم آن طرف دیوار. آن طرف، حیاط خانه خداست. و آن وقت هی در می‌زنم، در می‌زنم، و می‌گویم:

« دلم افتاده توی حیاط شما، می‌شود دلم را پس بدهید...»

کسی جوابم را نمیدهد، کسی در را برایم باز نمی کند. اما همیشه، دستی، دلم را می‌اندازد این طرف دیوار. همین. و من این بازی را دوست دارم. همین که دلم پرت می شود این طرف دیوار، همین که ... من این بازی را ادامه می‌دهم،و آن قدر دلم را پرت می‌کنم، آن قدر دلم را پرت می‌کنم تاخسته شوند، تا دیگر دلم را پس ندهند. تا آن در را باز کنند و بگویند: بیا خودت دلت را بردار و برو. آن وقت من می‌‌روم و دیگر برنمی‌گردم. من این بازی را ادامه می‌دهم ...

"عرفان نظرآهاری"

۸ نظر موافقین ۹ مخالفین ۰ ۲۲ آبان ۹۹ ، ۱۱:۲۰
فرزان

یادت باشدکه اگر دنیایت کوچک باشد همه چیز را بزرگ می بینی.

غم ها هر کدام برایت دیواری می شوند که جلوی تو

و خوشبختی ات را سد می کنند.

غصه ها همانند دیوها در افسانه ها می شوند و

تو را به وحشت می اندازند.

اما اگر دنیایت بزرگ باشد و با نگاهی زیبا به دنیا بنگری

تمام غم ها و غصه ها برایت کوچک می شوند.

آنقدر کوچک و حقیر که با تبسم به آنها می نگری و

تو همیشه پیروز میدانی

۸ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۹ آبان ۹۹ ، ۲۳:۱۶
فرزان

ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺨﺸﯿﺪ؛

ﺯﯾﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﮐﻔﺸﻬﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﯿﻢ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﯾﻢ
ﮐﻮﭼﮑﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﮔﺎم های ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﺯ می دارند .

۳ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۸ آبان ۹۹ ، ۲۳:۲۲
فرزان

خواهر و برادر افغان، هم کیش و هم زبانم

در لحظه لحظه سوگواریتان شریک هستیم

لعنت به جهالت

گویا جنگ است میان فشنگ و قلم

جان پدر کجاستی؟

جرم تو چیست نازنین؟ صدق و صفا و راستی/ ای که تو از خدای خود غیر خدا نخواستی

ای به فدای خنده‌ی زخمی و دلشکسته‌ات/ شکر خدا که همچنان سرخوشی و به پاستی

کابل زخم‌خورده‌ام! وقت برای گریه نیست/ گریه‌ی با تبسمی، گم‌شده در خداستی

کابل جان‌خسته‌ام! شانه‌ی ما پناه تو/ چشم و زبان پارسی! نور دو چشم ماستی

کابل جان چه می‌کشی؟ از دست حرامیان/ کابل بی‌پناه من! قبله‌ی عشق و راستی!

دختر شعر فارسی! کابل من! چه می‌کنی؟/ حرف بزن! عزیز من! «جان پدر! کجاستی؟

شاعر "علیرضا قزوه"

پدر دانشجویی از شهدای حمله تروریستی دانشگاه کابل پس از ۱۴۲ تماس تلفنی با گوشی فرزندش، چون پاسخی نگرفت پیام داد «جان پدر کجاستی؟»

۹ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۷ آبان ۹۹ ، ۱۳:۴۵
فرزان

ما درک درستی از بعد زمان نداریم برای همین نمی تونیم واقعیت جهان موازی رو بفهمیم. بعضی ها اعتقاد دارن در جهان موازی همه قضایا برعکس جهان فعلی هست. شاید نتونیم در این باره قضاوت درستی داشته باشیم، اما چیزی که واضح و مشخصه اینه که در همین جهان کنونی سیر تکامل انسان به حیوان به سرعت در حال شکل گیریه. شاید روزی که کاملا به حیوان تبدیل شدیم بتونیم انسانیت واقعی رو در جهان موازی تماشا کنیم.

۲ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۹ ، ۱۱:۳۹
فرزان

هر کسی گمان کند بر حسب اتفاق پا بر این جهان نهاده، در محدوده ی تولد جسمی خودش می‌ماند؛ پیر می شود و می‌میرد؛ برایش بلوغی در کار نیست؛ میلیاردها انسان در جهان متولد شده‌اند؛ امّا هیچ یک اثر انگشت مشابه نداشته‌اند؛ اثر انگشت تو، امضای خداوند است؛ که اتفاقی به دنیا نیامده‌ای و دعوت شده‌ای؛ تو منحصر به فردی؛ مشابه یا بدل نداری؛ تو اصلِ اصل هستی و تکرار نشدنی؛ وقتی انتخاب شده بودن و منحصر به فرد بودنت را یاد آوری کنی، دیگر خودت را با هیچ کس مقایسه نمی کنی و احساس حقارت یا برتری که حاصل مقایسه کردن است، از وجودت محو می شود ...

 

 

۴ نظر موافقین ۷ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۹ ، ۲۳:۱۶
فرزان

هرگز با احمق ها بحث نکنید.
آنها اول شما را تا سطح خودشان پایین می کشند،
بعد با تجربه ی یک عمر زندگی در آن سطح، شما را شکست می دهند!
«مارک تواین»

۴ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۹۹ ، ۱۳:۵۸
فرزان